Επιστροφή

Ομιλία του Αναπληρωτή Υπουργού Οικονομικών στο 14ο Συνέδριο της Νέας Δημοκρατίας

Θ. Σκυλακάκης: Καταφέρνουμε παρά τις τεράστιες δυσκολίες να είμαστε δίπλα στον πολίτη

Ο Κωνσταντίνος Μητσοτάκης έλεγε, ότι ο καλός Σαμαρείτης είχε μείνει στη μνήμη της ανθρωπότητας, μέσα από το Ευαγγέλιο, όχι διότι είχε καλές προθέσεις, αλλά επειδή είχε τα χρήματα να βοηθήσει την κατάλληλη στιγμή. Και η Κυβέρνησή μας, αν κάτι έχει αποδείξει αυτά τα σχεδόν τρία, πολύ δύσκολα, χρόνια είναι, ότι όταν έρχεται η κατάλληλη στιγμή, έχει τα χρήματα για να βοηθήσει. Όπως συνέβη, προχθές, με τις εξαγγελίες του Πρωθυπουργού, για το ηλεκτρικό ρεύμα.

Βέβαια, δεν είναι και τόσο εύκολο να έχεις τα χρήματα. Ξέρετε, στην πολιτική όλοι επιθυμούν να έχουν τα χρήματα για να βοηθήσουν. Δεν υπάρχει κανένας που να θέλει το αντίθετο. Και οι πολιτικοί μας αντίπαλοι, κάθε τόσο, υποστηρίζουν ότι έχουν ατελείωτα χρήματα για να βοηθήσουν. Πριν έρθει στην εξουσία ο κύριος Τσίπρας, το 2014, μας έλεγε ότι έχει 14 δισ. ευρώ για να βοηθήσει τον κόσμο. Τί συνέβη στην πραγματικότητα όταν ήρθε; Αντί να δώσει 14 δισ. ευρώ πήρε πολλά παραπάνω από τους πολίτες.

Τί συνέβη στη δική μας περίπτωση; Το δικό μας κυβερνητικό έργο ήταν πολύ δύσκολο στα οικονομικά, όπως όλοι γνωρίζετε. Δεν είχαμε τις ανέφελες εποχές που απήλαυσε η προηγούμενη κυβέρνηση. Μόνο να πέσουν ακρίδες στην Αίγυπτο δεν συνέβη στην εποχή μας.

Παρόλα αυτά, η κυβέρνηση πέτυχε και είχε τους πόρους και βοήθησε και βοηθάει την κατάλληλη στιγμή. Και το πέτυχε αυτό, χωρίς να θέσει σε κίνδυνο την αξιοπιστία της χώρας…

Πώς πετύχαμε να έχουμε χρήματα; Το κάναμε, διότι εφαρμόζουμε μία σωστή οικονομική πολιτική. Μία πολιτική, που δίνει βάση στα κίνητρα. Μειώσαμε τη φορολογία, όπου έπρεπε. Κάναμε το επιχειρηματικό περιβάλλον πιο φιλικό -το Υπουργείο Ανάπτυξης και το Υπουργείο Οικονομικών, φέρνουμε επενδύσεις. Αυξήσαμε τις εξαγωγές και καταφέρνουμε, παρά τις τεράστιες δυσκολίες, να είμαστε δίπλα στον πολίτη.

Για πολλά χρόνια με κατηγορούσαν ως «νεοφιλελεύθερο». Όσοι με γνωρίζουν το θυμούνται. Και μου έτυχε να είμαι ο «νεοφιλελεύθερος», που έχω ως υπεύθυνος δημοσιονομικής πολιτικής υπογράψει τις αποφάσεις με τα περισσότερα χρήματα για τους πολίτες, ίσως από οποιονδήποτε άλλο στην ιστορία του ελληνικού Κράτους. Ο καθένας πορεύεται με την τύχη που του επιφυλάσσει η ζωή και η ιστορία.

Μου έτυχε, όμως, χάρις στην εμπιστοσύνη του Πρωθυπουργού, να είμαι και ο αρμόδιος Υπουργός για το Εθνικό Σχέδιο Ανάκαμψης και Ανθεκτικότητας «Ελλάδα 2.0». Μία δουλειά εξαιρετικά κρίσιμη, που με τη βοήθεια των συναδέλφων πηγαίνει πολύ καλά. Φέραμε, ήδη, στα Ταμεία του ελληνικού Κράτους -μέσω του Ταμείου Ανάκαμψης- και είναι στα διαθέσιμά μας, 7 δισ. ευρώ. Και πολλά από αυτά τα χρήματα θα δαπανηθούν σε πάρα πολλά έργα και δράσεις, για την ενέργεια, την υγεία, την παιδεία, την ψηφιακή επανάσταση, τα κίνητρα για την υλοποίηση επενδύσεων. Χάρις σε αυτά τα χρήματα και στην οικονομική μας πολιτική μπορούμε να δώσουμε στον κόσμο μία πολύ καλύτερη προοπτική.

Η παράταξη αυτή έρχεται από μακριά. Εγώ την πρωτοσυνάντησα, όταν πήγα στην προεκλογική συγκέντρωση του Κωνσταντίνου Καραμανλή, ως έφηβος, στο Σύνταγμα, το 1974. Γνώρισα στα χρόνια που πέρασαν μέσα από τη διαδρομή αυτή, σπουδαίους ανθρώπους. Θα αναφερθώ σε μερικούς που, δυστυχώς, δεν τους έχουμε κοντά μας. Θα θυμηθώ τον Παύλο Μπακογιάννη, το πιο κοφτερό πολιτικό μυαλό, που έχω γνωρίσει στη ζωή μου. Θα θυμηθώ τον Τζαννή Τζαννετάκη -που κακώς τον ξεχνάμε. Ήταν ένας από τους πιο γενναίους ανθρώπους που γνώρισα ποτέ, ο οποίος την επομένη της Δικτατορίας παραιτήθηκε από αξιωματικός για να τιμήσει τον όρκο του. Σκεφθείτε συνάντησα ακόμα, ως Υπουργό, στην Κυβέρνηση Μητσοτάκη, μια από τις ιστορικότερες προσωπικότητες της αριστεράς, τον Μίκη Θεοδωράκη, που είχε τότε συνεργαστεί με μια ανοιχτή Νέα Δημοκρατία, που όπως έλεγε και ο Κωνσταντίνος Καραμανλής, ξεκίναγε από τις παρυφές της Αριστεράς και κάλυπτε ολόκληρο το φάσμα, μέχρι προφανώς και την Δεξιά. Και θα θυμηθώ, καθώς υπήρξα συνεργάτης του, τον Κωνσταντίνο Μητσοτάκη, τον πατέρα του σημερινού Πρωθυπουργού, Κυριάκου Μητσοτάκη…

Όλοι αυτοί οι πολιτικοί, με πρώτο τον αείμνηστο Κωνσταντίνο Καραμανλή, αλλά και τον Κώστα Καραμανλή με τον οποίο πρωτοσυναντήθηκα στην ΟΝΝΕΔ το 1975, είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: Πίστευαν στην ανοιχτή Νέα Δημοκρατία. Σε μια Νέα Δημοκρατία Ευρωπαϊκή. Μία Νέα Δημοκρατία Φιλελεύθερη. Μία Νέα Δημοκρατία κοινωνική. Μία Νέα Δημοκρατία, που πάντα προσαρμοζόταν στις συνθήκες και στην κοινωνία και κοίταζε προς το μέλλον. Μία Νέα Δημοκρατία της ευθύνης, προπαντός.

Αυτή η Νέα Δημοκρατία θα συγκριθεί στις επόμενες εκλογές με ένα κόμμα -τη σημερινή αξιωματική αντιπολίτευση- απολύτως ακατάλληλο για να κυβερνήσει τη χώρα. Ένα κόμμα που χρησιμοποιεί, ως πολιτικά όπλα, τις κραυγές, την εχθροπάθεια, το διχασμό και διακατέχεται από την ανομολόγητη επιθυμία να βρεθεί κάποιου είδους καταστροφή, κάποιου είδους ανωμαλία, για να μπορέσουν να επανέλθουν στην εξουσία.

Εμείς δεν θέλουμε τη διακυβέρνηση της χώρας για να χαλάσουμε. Εμείς θέλουμε τη διακυβέρνηση για να δημιουργήσουμε. Και όταν έρθει η ώρα, ο κόσμος θα συγκρίνει έναν Πρωθυπουργό, τον Κυριάκο Μητσοτάκη -τον μόνο Έλληνα Πρωθυπουργό, που έχει κληθεί να μιλήσει στο Αμερικανικό Κογκρέσο, με τεράστιο κύρος και διεθνή αξιοπιστία, που απέκτησε με το σπαθί του τα τελευταία τρία χρόνια, σε αυτές τις τεράστιες κρίσεις που αντιμετώπισε η Ευρώπη και όλος ο κόσμος- με έναν άλλον πολιτικό, ο οποίος είναι γνωστός στην παγκόσμια κοινότητα για την ελληνική λέξη «κωλοτούμπα», την οποία και έμαθε εξαιτίας του.

Η σύγκριση θα είναι μεταξύ μιας παράταξης η οποία επιδιώκει καλύτερη ζωή, Ευρώπη, εκσυγχρονισμό, διάλογο και Δημοκρατία, με αυτούς που θέλουν να μας γυρίσουν πίσω.

Και επειδή έχω πολλά χρόνια εμπειρία στην πολιτική ζωή -έχω ζήσει αυτή την παράταξη σχεδόν 40 χρόνια- θα σας πω ότι ο ελληνικός λαός δεν θα γυρίσει πίσω. Δεν θα διαλέξει την οπισθοδρόμηση.