Επιστροφή

Βασικά σημεία της ομιλίας του υπουργού Οικονομικών στη Βουλή κατά τη συζήτηση του πολυνομοσχεδίου

Κυρίες και κύριοι συνάδελφοι, ακούστηκε από τον κ. Θεοχάρη, αλλά και πολλούς άλλους ότι δεν διαπραγματευτήκαμε καθόλου. Να σας δώσω τρία παραδείγματα για το πού ήμασταν και πού είμαστε.


1. Την προηγούμενη Κυριακή η τελική απόφαση του κουαρτέτου ήταν ότι η προστασία θα αφορά μόνο το 25%, αυτή ήταν η τελική προσφορά. Μας είπανε ότι τα «κόκκινα» στεγαστικά δάνεια έχουν τεράστια σημασία για την ανακεφαλαιοποίηση και δεν μπορούν να πάνε πέρα απ’ αυτό. Το καλοκαίρι η πίεση ήταν για το Grexit, τώρα, το φθινόπωρο, ήταν για την ανακεφαλαιοποίηση. Και έχουμε φέρει ένα νομοσχέδιο που έχει δύο ζώνες, και το 25% και το 60%, για το οποίο θα μιλήσω μετά.


2. Πριν από τρεις ημέρες, για τις εκατό δόσεις στο άρθρο 4 η γραμμή του κουαρτέτου ήταν ότι μία ημέρα αν χάσεις κάποια καινούργια φορολογική υποχρέωση, είτε είναι ΕΝΦΙΑ είτε είναι φόρος εισοδήματος, χάνεις και τις εκατό δόσεις και ανεξαρτήτως από αυτό δεν έχεις κανένα δικαίωμα να μπεις σε κάποια άλλη ρύθμιση των δώδεκα δόσεων. Τώρα, αυτήν τη στιγμή, αφού διαπραγματευτήκαμε πολύ σκληρά, αυτό δεν υπάρχει. Θα υπάρχει η σταδιακή μείωση του χρόνου, που μπορεί αυτή η «τιμωρία» να επιβληθεί. Και το κάνουμε αυτό γιατί τους εξηγήσαμε ότι οι άνθρωποι δεν έχουν χρήματα ή δεν έχουν ρευστότητα, γιατί τους χρωστάει κάποιος άλλος που αυτός δεν πληρώνει έγκαιρα και άρα,  αυτός που δεν πληρώνει έγκαιρα είναι γιατί του χρωστάει κάποιος άλλος που κι αυτός δεν πληρώνει έγκαιρα.


3. Στο άρθρο 12 για τα ανείσπρακτα ενοίκια, πάλι ήταν αμείλικτοι οι θεσμοί και διαπραγματευτήκαμε να υπάρχει ένας ειδικός κώδικας φορολογίας για όλα αυτά τα ενοίκια που δεν έχει εισπράξει κανείς και να φορολογηθεί μόνο όταν τα πάρει.

Μπορώ να πω πολλά άλλα παραδείγματα, αλλά αυτά τα τρία σας δίνουν την εικόνα ότι αυτά που είπε ο κ. Θεοχάρης δεν στέκουν καθόλου.  Υπήρχε μια πολύ σκληρή διαπραγμάτευση όπου κερδίσαμε πράγματα και χάσαμε πράγματα, όπως θα φανταζόταν κανείς.

Πάω τώρα στο βασικό σημείο όπου υπάρχει μια διαφοροποίηση, που είναι για τον «νόμο Κατσέλη» και πώς τον έχουμε αλλάξει.
Πάω πρώτα στην ευρύτερη ζώνη, το πάνω από 60%- 61%. Μας είπατε ότι δεν υπάρχει προστασία, μας είπατε ότι είναι χαμηλό το εισοδηματικό κριτήριο, ότι δεν ξέρουμε την πραγματική ελληνική κοινωνία και πολλά άλλα. Για να μπεις σε αυτή τη ζώνη -το 1,7 που διαπραγματευτήκαμε για να φτάσει πάνω από το 60%- το οικογενειακό εισόδημα με δύο παιδιά είναι πολύ πάνω από τα 35.000 ευρώ.

Τα φορολογητέα οικογενειακά εισοδήματα ποια ήταν τον προηγούμενο χρόνο; Για να δούμε ποιους προστατεύουμε και ποιους δεν προστατεύουμε και να δούμε ποιος έχει αίσθηση της ελληνικής κοινωνίας και ποιος δεν έχει: Εισόδημα μέχρι 23.000 ευρώ δήλωνε το 85,5% του πληθυσμού. Μέχρι 29.000 ευρώ δήλωνε το 90%. Και μέχρι 35.000 ευρώ δήλωνε το 94%. Εγώ να δεχθώ ότι μετά από σαράντα χρόνια διακυβέρνησης ΠΑΣΟΚ και Νέας Δημοκρατίας υπάρχει μεγάλη φοροδιαφυγή στο εισόδημα κι ότι αυτοί οι αριθμοί είναι λίγο τσιμπημένοι. Να το δεχθώ αυτό. Όμως μην μου πείτε ότι γίνεται μια δραματική αλλαγή. Μην μου πείτε ότι έχουμε αλλάξει τελείως το ποιοι μπορούν να μπουν και έχουμε δημιουργήσει ένα νέο καθεστώς όπου δεν προστατεύεται κανένας! Και οι μεσαίες τάξεις; Το 94%; Αυτούς υποστηρίζετε. Άρα, να είμαστε ξεκάθαροι ότι εδώ όχι μόνο οι μεσαίες, αλλά και οι υψηλές μεσαίες τάξεις μπορούν να μπούνε σε αυτόν το νόμο. Το ξέρετε και νομίζω ότι τα νούμερα αυτά που σας ανέφερα το αποδεικνύουν.
Τι δικλείδες ασφαλείας έχουν αυτοί που είναι στη μεγάλη ζώνη;
Πρώτη δικλείδα: Αν είχες, για παράδειγμα, ένα σπίτι αξίας 100.000 ευρώ και τώρα η εμπορική του αξία είναι 50.000 ευρώ, θα υπάρχει διαγραφή σε τρία χρόνια 50.000 ευρώ. Και αυτό θα χτυπήσει τις τράπεζες. Υπάρχει «κούρεμα», να το εξηγήσετε στον κ. Καραθανασόπουλο. Θα υπάρχει «κούρεμα» 50.000 ευρώ σε αυτόν που είχε σπίτι αξίας 100.000 ευρώ και τώρα είναι 50.000 ευρώ. Και θα πληρώνει, για να μην έχει άλλο βάρος η τράπεζα, με βάση το τι θα έπαιρνε η τράπεζα αν πουλούσε το σπίτι. Δηλαδή, θα μπορούσε να πλήρωνε 600 ευρώ, τώρα μπορεί να πληρώνει 400 ευρώ. Αυτή είναι η πρώτη δικλείδα.
Δεύτερη δικλείδα: Ο κώδικας δεοντολογίας που θα υπάρχει από την Τράπεζα Ελλάδας.  Δηλαδή, θα μπορεί να πάει αυτός που χρωστάει στην τράπεζα και αν είχε καλή συμπεριφορά να μπορεί να τον προστατεύει η τράπεζα, ακόμα κι αν δεν μπορεί να πληρώσει τη μικρότερη δόση. Αυτή είναι η δεύτερη δικλείδα. Εκτός αν μου πείτε όλοι εσείς εδώ ότι δεν ξέρετε κανέναν που να έχει μπει είτε στις 100 δόσεις, που λέτε, αλλά στον «νόμο Κατσέλη», που είχε λεφτά και δεν το ξεπληρώνει. Εκτός αν μου πείτε ότι δεν υπάρχει καμία περίπτωση να πληρώσουν άνθρωποι που έχουν λεφτά. Αυτή είναι η θέση σας; Ότι πρέπει να αδιαφορήσουμε για αυτούς; Ότι πρέπει να μην έχουμε ιεραρχήσεις; Δηλαδή, τι είναι αυτό που μας προτείνετε σε μια χώρα με ανθρωπιστική κρίση; Ότι αυτοί που δεν προστατεύουμε τώρα που έχουν αυτά τα χρήματα είναι πιο σημαντικοί από τους ανθρώπους που πηγαίνουν στα νοσοκομεία και τα νοσοκομεία ζορίζονται να τα βγάλουν πέρα με τα ακριβά φάρμακα; Αυτό λέτε; Είναι πιο σημαντικοί αυτοί;

Άρα, ποιο είναι το πιο σημαντικό; Η ανθρωπιστική κρίση, τα νοσοκομεία, οι πρόσφυγες ή η απόλυτη προστασία ακόμα και σε αυτούς που δεν είναι καλοπληρωτές; Νομίζω ότι δεν ισχύουν αυτά που λέτε.
Πάμε τώρα στην άλλη ζώνη, που αφορά αυτούς που ανήκουν στο 25%, όπου εκεί υπάρχει απόλυτη προστασία και αν δεν μπορούν να πληρώσουν έρχεται το κράτος να πληρώσει.
Επειδή άκουσα συγκρίσεις με το τι έκανε η Νέα Δημοκρατία και το ΠΑΣΟΚ θέλω να σας διαβάσω κάτι που είπε ο κ. Κατάινεν πριν από έναν χρόνο, στις 21 Οκτωβρίου 2014, σε μια ερώτηση του κ. Παπαδημούλη, όπου λέει τι είχαν συμφωνήσει με την κυβέρνησή σας. Αφού λέει ότι τα άλλα είναι προσωρινά μέτρα, καταλήγει ο κ. Κατάινεν ότι στο πλαίσιο του Προγράμματος Προσαρμογής οι ελληνικές αρχές δεσμεύτηκαν να καταρτίσουν ένα συνεκτικό σχέδιο για τη δημιουργία δικτύου κοινωνικής ασφάλειας με βάση εισοδηματικά κριτήρια υπέρ των κοινωνικά αδύναμων ιδιοκτητών κατοικιών. Αυτό συμφωνήσαμε. Αυτό που γίνεται σε αυτό το νομοσχέδιο.
Λέει ο κ. Κατάινεν «όλα τα άλλα είναι προσωρινά και θα έχουμε αυτό το κοινωνικό δίχτυ προστασίας».
Άρα, και αυτό καταρρέει. Αυτά που κάνουμε εμείς τα είχατε συμφωνήσει εσείς και σας τα λέει ο κ. Κατάινεν.
Τι κάνει, λοιπόν, αυτό το νομοσχέδιο; Αυτό το νομοσχέδιο προσπαθεί να μοιράσει το βάρος της αναπροσαρμογής ανάμεσα στις τράπεζες, που υπάρχει «κούρεμα», στους δανειολήπτες που μπορούν να πληρώσουν και στους φορολογούμενους. Και μην μου πείτε γιατί δεν πληρώνει το κράτος και το άλλο κομμάτι στην κατηγορία κάτω του 25%. Αν γίνει αυτό θα χρειαζόμαστε ακόμα περισσότερη ανακεφαλαιοποίηση που, όπως καταλαβαίνετε, αυτή η ανακεφαλαιοποίηση πάλι από τους φορολογούμενους έρχεται, γιατί εμείς έχουμε δανειστεί από τον ESM που θα τα δώσει τα λεφτά στο ΤΧΣ, για να γίνει η ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών.
Άρα, νομίζω ότι αυτό το νομοσχέδιο μοιράζει πολύ καλά αυτό το βάρος ανάμεσα στους τρεις παίκτες: τους φορολογούμενους, τους δανειολήπτες και τις τράπεζες.
Αυτά σχετικά με αυτό το νομοσχέδιο.
Το κυρίαρχο, όμως, είναι αν η Κυβέρνηση πάει καλά με τον οδικό της χάρτη. Αυτή είναι η μεγάλη εικόνα. Είχα πει -και το είχαν πει και πολλοί άλλοι- ότι έχουμε έναν οδικό χάρτη, που αρχίζει με την ανακεφαλαιοποίηση των τραπεζών, συνεχίζεται με το κλείσιμο της πρώτης αξιολόγησης και τελειώνει με τη συζήτηση για το χρέος.
Αυτό είναι ένα συγκεκριμένο σχέδιο που εκπληρώνεται βήμα- βήμα, με κόστος, με συμβιβασμούς, με πράγματα που δεν θα θέλαμε να κάνουμε εμείς, αλλά συγχρόνως έχει τη δυνατότητα, υπό όρους, να βγάλει τη χώρα από αυτήν την κρίση. Γιατί είναι προς τιμήν μας ότι αυτή η ανακεφαλαιοποίηση για πρώτη φορά συνδυάζεται με την αντιμετώπιση των «κόκκινων» δανείων.
Όπως θα δείτε, έχουμε συμφωνήσει και μια στρατηγική για όλα τα «κόκκινα» δάνεια και τα αποτελέσματα θα τα δείτε τις επόμενες εβδομάδες. Άρα, είναι μια ολοκληρωμένη πολιτική που προσπαθεί να ελευθερώσει τη συμπιεσμένη ζήτηση που υπάρχει στην οικονομία, να μπορεί ο κόσμος να ξαναβάλει τα λεφτά του στις τράπεζες, να μπορεί ο κόσμος να καταναλώσει -αυτός που φοβάται- να μπορούν οι επενδυτές να ξαναεπενδύσουν, για  να μπορέσει μετά να μας δώσει τον χώρο και τον χρόνο να ξεδιπλωθεί η στρατηγική μας για την ανάπτυξη, που θα παρουσιάσουμε στους Θεσμούς το Μάρτιο του 2016.
Μας είπε ο κ. Δένδιας ότι πρέπει να συζητάμε αλλιώς. Τον ακούω, αλλά δεν σας ακούν πολλοί σε αυτή τη Αίθουσα, φοβάμαι κύριε Δένδια. Νομίζω ότι με τα στοιχεία που σας παρουσίασα, οι εκφράσεις που έχουν ακουστεί εδώ δεν ταιριάζουν. Υπάρχουν προβληματικά στοιχεία μέσα σε αυτόν τον νόμο, να τα συζητήσουμε, αλλά ότι ο Τσίπρας είναι ο Πρωθυπουργός των πλειστηριασμών, ότι δεν υπάρχει καμία προστασία κ.λπ., αυτά φοβίζουν τον κόσμο, προσπαθούν να τρομοκρατήσουν τον κόσμο, δημιουργούν προβλήματα στην ανακεφαλαιοποίηση και δεν βλέπω ποιος κερδίζει από αυτή τη διαδικασία. Νομίζω ότι αν θέλατε να κάνουμε μια τέτοια συζήτηση, θα έπρεπε να μιλήσετε και στους δικούς σας Βουλευτές και να μιλήσει και το ΠΑΣΟΚ και στους δικούς του βουλευτές.